Γράφει ο Θανάσης Παραπονιάρης,
Δικηγόρος

Είναι βέβαιο ότι οι παλαιότεροι πολιτικοί συντάκτες, παρακολουθώντας την ιστορική συζήτηση του αναθεωρημένου προγράμματος δημοσιονομικής σταθερότητας πριν μερικές εβδομάδες στη βουλή, αναπολούσαν με νοσταλγία άλλες εποχές.

Τις εποχές που στα κοινοβουλευτικά έδρανα διασταύρωναν τα ξίφη τους ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο Ηλίας Ηλιού, για να μην ανατρέξουμε στις εποχές του Βενιζέλου και του Τρικούπη.

Τότε που οι αγορητές δεν είχαν απλά προϋπηρεσία αφισοκολλητών, τότε που οι βουλευτές ήσαν όχι απλώς καλλιεργημένοι, αλλά κάποιοι εξ αυτών μάλιστα υπήρξαν φιλόσοφοι, μεταφραστές κλασικών κειμένων, ακαδημαϊκοί. Τα θεωρεία γέμιζαν κόσμο που άκουγαν τα “ιερά τέρατα” του κοινοβουλευτισμού με θρησκευτική ευλάβεια και οι εφημερίδες αφιέρωναν πεντάστηλα με εκτενείς αναφορές στις ομιλίες τους.

Οι συγκρίσεις ασφαλώς με τη σημερινή εποχή είναι συντριπτικές. Ο εσμός των τυχάρπαστων και αγράμματων κλακαδόρων που καταλαμβάνουν τα κοινοβουλευτικά όργανα μόνο θλίψη είναι ικανός να γεννήσει, όσους από μία ακατανόητη διαστροφή συνηθίζουν να παρακολουθούν τις συνεδριάσεις της πάλαι ποτέ “Εθνικής Αντιπροσωπείας”. Αντί για τους μεστούς, περιεκτικούς και γεμάτους ρητορικά σχήματα λόγους του παρελθόντος, η απόλυτη ευτέλεια: διαγωνισμοί για την πιο ακραία, φτηνή και προβοκατόρικη ατάκα, η οποία θα “παίξει” στα δελτία των οκτώ. Στο βήμα παρελαύνουν πλέον πρώην μοντέλα, ποδοσφαιριστές, “αστέρες” της τηλοψίας και σοβαροφανείς δοκησίσοφοι με μοναδικό προσόν για την ανέλιξη στην κομματική καμαρίλα τις “προσωπικές σχέσεις” με τον επικεφαλής.

Ο διαγωνισμός της ευτέλειας εκδηλώνεται με πολλές μορφές: χυδαίες ύβρεις, άναρθρες κραυγές, ευρήματα επιθεωρήσεων επιπέδου “Δελφινάριου”, με τους ομιλητές να φέρουν στο βήμα κουτιά με γάλα, φραντζόλες, κασετόφωνα, πινακίδες, αλλά και απειλές για λυντσάρισμα, για κρεμάλες, για εκτελεστικά αποσπάσματα και άλλα φαιδρά. Και ας μη σπεύσουν κάποιοι να δικαιολογηθούν επικαλούμενοι την κάκιστη πολιτική συγκυρία: θυμηθείτε ότι οι κοινοβουλευτικοί γίγαντες των παλαιότερων δεκαετιών ανεδείχθησαν υπό συνθήκες απείρως χειρότερες από τις τρέχουσες: όταν στο πολιτικό στερέωμα μεσουρανούσε ο εθνικός διχασμός, η πολιτική αστάθεια, η επέμβαση των Ανακτόρων και ο ξένος παράγοντας δρούσε απροκάλυπτα και δια των όπλων. Ο κοινοβουλευτισμός στην Ελλάδα αναπτύχθηκε και στέριωσε δια πυρός και σιδήρου και γενιές Ελλήνων υπέφεραν τα πάνδεινα, για να μπορούν σήμερα τα άκρα του πολιτικού συστήματος να καταχρώνται όσα κερδήθηκαν με αίμα.

Αν είναι αλήθεια αυτό που υποστηρίζουν ορισμένοι πολιτικοί επιστήμονες, ότι δηλαδή το επίπεδο και η ποιότητα των κοινοβουλευτικών εργασιών, αντικατοπτρίζουν τα αντίστοιχα μεγέθη της κοινωνίας, τότε πραγματικά τα συμπεράσματα που αντλούμε για την ελληνική κοινωνία σήμερα είναι τουλάχιστον ανατριχιαστικά. Ας ελπίσουμε ότι η στήλη είναι υπερβολική και σύντομα θα μας διαψεύσουν οι κοινωνικές ζυμώσεις.

Εφημερίδα Πνοή της Λέρου